Όλ’ η Ελλάδα κλαίει εσέν

Ν’ αηλί εκείνον πη θα έχ̌’
το καρκίνον σο σώμαν
’Κι θα ’πορεί για να γλυτών’
τα δύο μέτρα χώμαν

Απάν’ σο λυκοχάραμαν
εντούνεν η καμπάνα
Έκλαιεν, ’μοιρολόγανεν
τη Τσακαλίδη η μάνα

Αφήντς τον κόσμον κι εσύ πας,
Κώστη μ’, σο μαύρον χώμαν
Όλ’ η Ελλάδα κλαίει εσέν
και τα ραχ̌ία αντάμαν

Κλαίει η μάνα σ’, μοιρολογά
και τα τρία παιδία σ’
Ποίος, Κώστη μ’, θα τραγωδεί
τ’ έμορφα τραγωδίας;
Ποίος, Κώστη μ’, θα τραγωδεί
τ’ εσά τα τραγωδίας;

Τ’ αδέλφα̤ σ’ εροθύμεσαν
ν’ ακούνε τη λαλία σ’
Να παίρτς και παί͜εις την κεμεντζ̌έ σ’
κι έμορφα τραγωδίας