Γουρπάνι σ’ περιστέρα μ’

Γουρπάνι σ’, περιστέρα μ’,
ανάσα μ’ και αέρα μ’!
Εσέν σ’ εγκαλιόπο μ’
σπιχτά θα κρατώ
Θα έχω σε σο γιάνι μ’
κι αποκουμπί͜εις απάν’ ι-μ’,
αγγέλ’ φτερά θα φέρω
και θα πετώ

Όρκον σ’ εσένα θα δίω
«Σ’ όλεν τ’ εμόν το βίον,
εμέν κανείς ’κι θα ’πορεί
να κομπών’»
Εσύ είσαι το νισ̌άν’ ι-μ’
μ’ ευτάς με περισ̌άνιν
Η σεβντά μ’ για τ’ εσέναν
πολλά τρανόν

Έλα, μη ακούς τη χώραν,
η ψ̌η μ’ σερίν εβόραν,
άλλος ’κι θα αγαπά σε
άμον εμέν
Τιδέν ’κι θα κομπών’ μας,
εγάπη θα ενών’ μας,
Εντάμα θα γερούμε
αγαπεμέν’
Εντάμα θα γερούμε
η εγάπ’ θα μέν’