Η μάνα

Ένας πονεμέντσα μάνα
είχ̌εν τέσσερα παιδία
Τ’ έναν επέρεν ο Χάρον,
τα δύο η ξενιτεία
Τ’ έναν επέμ’νεν σουμά -ν- ατ’ς,
ν’ αηλί τ’ ατεινές το χάλ’ν ατ’ς
ντ’ επέμ’νεν ατέ σουμά -ν- ατ’ς

Ση μανίτσα χ̌έρ’ πη σ’κών’
το Θεόν ’κι θα γλυτών’
Ξάι ’κι θα παίρ’ α̤’ χαπάρ’
ντο κρούει ατον σο κεφάλ’
Τη μάναν πη τυρα̤ννίζ’,
η καρδά̤ τ’ πώς ταγιανίζ’;
Το Θεόν ξάι ’κι νουνίζ’;

Η μάνα σ’ ατό τον κόσμον
έν’ τη παιδί’ η χαρά
Την ημέραν καταράται,
τη νύχτα ανασπάλλ’ α̤τα
Τη νύχταν ους το πρωί
το Θεόν παρακαλεί
η μανίτσα ας σην ψ̌ην
Το Θεόν παρακαλεί
η μάνα για το παιδίν