Κρύον νερόν είσαι

Κορίτσ’, κρύον νερόν είσαι
’ασάν¹ τον διψασμένον
’Ασάν¹ που κείται μετ’ εσέν
και σ’κούται νυσταγμένον

Ε! ρίζα μ’, ε! πουλί μ’,
το νόστιμον το τέρεμα σ’
θα σύρ’ και παίρ’ τ’ αχούλι μ’

Εσέν π’ εποίν’νεν η μάνα
χρυσόν έν’ η κοιλία τ’ς
Εποίν’νε σε πανέμορφον
ασ’ ούλι͜α τα παιδία τ’ς

Ε! ρίζα μ’ και στερέα μ’,
για κλώστ’ σ’ εμέν μερέα
Γιά δος μα/με έναν φίλεμαν,
γιά έναν μαχ̌αιρέα

Πουλί μ’, η ομορφάδα σου
εδέβεν το χρυσόν -ι
Η ασπροκοκκινάδα σου
και με το περισσόν -ι

Ε! ρίζα μ’, ε! πουλί μ’,
το νόστιμον το τέρεμα σ’
θα σύρ’ και παίρ’ τ’ αχούλι μ’