Ας σον πρόσωπο μ’ εχάθεν

Ας σον πρόσωπο μ’ εχάθεν
όλεν το χαμόγελον
Τ’ άψιμον ντο καίει το ψ̌όπο μ’
’κι σβήν’ ατο με νερόν

Ερρώστεσεν η καρδία μ’
και -ν- η ψ̌η μ’ έντον γεράν
Χάρε, έλα -ν- έπαρ’ το ψ̌όπο μ’,
ντο ζω σ’ εμέν νεφιλά̤ν

Θεέ μ’, για άλλαξον την τύχη μ’,
για έπαρ’ με -ν- ας γλυτώνω
Χρόνι͜α εγώ την ψ̌η μ’ κλαινίζω
και μετ’ ατό πολεμώ

Χάρε, όντες θα παίρτς το ψ̌όπο μ’
ζύαξον α’ ίσα-ίσα
Τερτλίν και πονεμένον έν’,
τέρ’ και μη βασανί͜εις α’