Ξενιτεμένε, για τ’ εσέν

Τα ξένα και η ξενιτει͜ά
και η αροθυμία
πικρόν νερόν τρεχούμενο
έπα κι εφαρμακώθα
Κι εκάεν το καρδόπο μου,
’μαύρυνεν η καρδία μ’
και τ’ ομμάτι͜α μ’ εδείσωσαν
κι επέμ’ναν δα̤κρωμένα
Και δα̤κρωμένα ετέρεσαν
κι εσέναν επαρείδαν

♫

Ξενιτεμένε, για τ’ εσέν
έγραψα τραγωδίαν
Για να θυμάσαι τον καημό σ’
και την αροθυμίαν

Θεέ μ’, και ντό εποίν’νες με
εμέναν ξενιτέαν;
Εχάλασα σον τόπον μου
ντο είχα τη φωλέαν

Τη πάππος ι-σ’ πάντα σο νου σ’
θα κρού’ν τα ιστορίας
Ξεσπιτωμούς, ξεριζωμούς
κι όλι͜α τα τυρα̤ννίας

Θεέ μ’, και ντό εποίν’νες με
εμέναν ξενιτέαν;
Εχάλασα σον τόπον μου
ντο είχα τη φωλέαν

Βαρέα τα ημέρας είν’,
μερών’ και ’κι τελέν’νε¹
Ν’ αηλί εμέν, ν’ αηλί εσέν,
τη γης ξενιτεμένε!

Θεέ μ’, και ντό εποίν’νες με
εμέναν ξενιτέαν;
Εχάλασα σον τόπον μου
ντο είχα τη φωλέαν

Ο ξένον πάντα ξένος έν’,
αλλάζ’ μόνον θωρέαν
Κι ο νους ατ’ έν’ σον τόπον ατ’,
σοι φίλτς και σην παρέαν

Θεέ μ’, και ντό εποίν’νες με
εμέναν ξενιτέαν;
Εχάλασα σον τόπον μου
ντο είχα τη φωλέαν