Το γλυκύν τη θωρέα σ’

Αναχάπαρα εχπάστες
σον ουρανόν
εντάμαν με τον φέγγον
και τον Θεόν

Άψιμον έχω απέσ’ ι-μ’,
’κι σβήεται!
Άμον τ’ εμόν τη μάναν
’κ’ ευρίεται!
Άψιμον έχω απέσ’ ι-μ’,
’κι σβήεται!
Άμον εσέν, μανίτσα μ’,
’κ’ ευρίεται!

Σο δύσκολον την ώραν
αν ’κ’ επορείς
σα τέρτα̤ και σα πόνι͜α,
«μάνα!» κουί͜εις

Άψιμον έχω απέσ’ ι-μ’,
’κι σβήεται!
Άμον τ’ εμόν τη μάναν
’κ’ ευρίεται!
Άψιμον έχω απέσ’ ι-μ’,
’κι σβήεται!
Άμον εσέν, μανίτσα μ’,
’κ’ ευρίεται!

Το γλυκύν τη θωρέα σ’
’κι ανασπάλλω
Έρ’ται γομούται η γούλα μ’
και ’κ’ επορώ

Άψιμον έχω απέσ’ ι-μ’,
’κι σβήεται!
Άμον τ’ εμόν τη μάναν
’κ’ ευρίεται!
Άψιμον έχω απέσ’ ι-μ’,
’κι σβήεται!
Άμον εσέν, μανίτσα μ’,
’κ’ ευρίεται!

Μανίτσα μ’, τα παιδία σ’
αραεύ’νε σε -ν-
Όσα χρόνι͜α κι αν δι͜αβαίν’νε
’κι ανασπάλλ’νε σε -ν-

Άψιμον έχω απέσ’ ι-μ’,
’κι σβήεται!
Άμον τ’ εμόν τη μάναν
’κ’ ευρίεται!
Άψιμον έχω απέσ’ ι-μ’,
’κι σβήεται!
Άμον εσέν, μανίτσα μ’,
’κ’ ευρίεται!