Ακρίτας πάει και σο κυνήγ’

Ακρίτας πάει και σο κυνήγ’
και σα κυνηγοτόπι͜α
Τον Χάρον ατ’ επάντεσεν¹
απάν’ σο σταυροδρόμιν

- Χάρε μ’, ντό έ͜εις και μετ’ εμέν
και πάντα -ν- ακ’λουθάς με;
Εμέν Ακρίτα λέγ’νε με,
αηλί και σον Ακρίταν

- Για σους, για σους, Ακρίτα μου,
βαρέα μην καυχάσαι!
Παρ’ έλα -ν- ας παλεύγομεν
πάν’ σ’ ασημέν’ αλώνι.

- Αν ίσως και νικώ σε ’γώ,
θα παίρω και το μαύρο σ’
Αν ίσως και νικάς με συ,
έπαρ’ την ψ̌η μ’ και δέβα

Εσ’κώθεσαν και πάλεψαν
κι ενίκεσεν ο Χάρον
Ακρίτας εκαβάλκεψεν,
σην κάλην ατ’ επήεν

- Έβγα, κάλη μ’, και στρώσον με
θανατικόν κρεβάτιν
Θέσον με άνθι͜α σην κεφαλήν
και παρχαρί’ τσ̌ιτσ̌έκια