Πουλόπο μ’, όθεν πορπατείς

Πουλόπο μ’, όθεν πορπατείς
τα τσ̌ιτσ̌εκόπα ανθίζ’νε
Τα μελεσσίδι͜α έρχουνταν
γλυκέα να μυρίζ’νε

Ελέπ’ ατα κι εγώ ο γιοσμάς,
το παλληκάρ’ ζελεύω
Να έμ’νε μικρόν μελεσσίδ’
απάν’ ι-σ’ να κονεύω

Σο όρωμα μ’ ελέπω σε
και κλαίγω για τ’ εσένα
Νύχταν ημέραν καίγουμαι,
μάνα, ν’ αϊλί εμέναν!

Για τ’ εσέν τυρα̤ννίγουμαι,
αρνί μ’, ατόσα χρόνι͜α
Πέει με το «ναι» κι ας χάν’ντανε
τη καρδι͜άς ι-μ’ τα πόνι͜α