Πίνω, κάποτε μεθώ

Αρνί μ’, τα κάλλια σ’ που ελέπ’
πώς να μη παλαλούται;
Πώς να μη ρούζ’ και σο κρεβάτ’
κι άλλο να μη λαρούται;
 
Πίνω, κάποτε μεθώ,
τ’ αρνόπο μ’ αροθυμώ
Σην καρδία μ’ έχ’ ατο,
ατσ̌άπ’ θα ελέπ’ ατο;
 
Ν’ αηλί εμέν τον ορφανόν
και τον πουαλεμένον
Έναν κορίτσ’ εγάπεσα,
έτον σουμαδεμένον
 
Πίνω, κάποτε μεθώ,
τ’ αρνόπο μ’ αροθυμώ
Σην καρδία μ’ έχ’ ατο,
ατσ̌άπ’ θα ελέπ’ ατο;
 
Καίουμαι, μάνα, καίουμαι,
καίουμαι και βρουλίζω
Σην καρδι͜ά μ’ έχω τη σεβντάν
και πώς να ταγιανίζω;
 
Πίνω, κάποτε μεθώ,
τ’ αρνόπο μ’ αροθυμώ
Σην καρδία μ’ έχ’ ατο,
ατσ̌άπ’ θα ελέπ’ ατο;