Τ’ εμόν τ’ αρνίν ’κ’ ευρίεται

Τ’ εμόν τ’ αρνίν ’κ’ ευρίεται
σ’ όλεν την οικουμένη
Εγώ ’κ’ εχόρτασα απ’ ατό,
εκείνον απ’ εμέν -ι

Καλογερικά θα φορώ,
την καρδά̤ σ’ θα μαυρύνω
Σ’ εσέν ντο έχω τη σεβτάν,
πουλόπο μ’, θα τρανύνω

Αρνόπο μ’, με το γέλος ι-σ’
χαράζ’νε τα ραχ̌ία
Ο φέγγον πάει και βασιλεύ’,
ξημερών’ κρύα - κρύα

Ο κάντρος ι-σ’ απάν’ σο στόλ’,
πουλόπο μ’, ετοζώθεν
Επέρα να σπογγίζ’ ατο,
η γούλα μ’ εγομώθεν