Κορτσόπον δεκαέξ’ χρονών

Φαρμάκ’ έν’ όλεν η ζωή μ’, [αμάν]
μανίτσα μ’, για τ’ εμένα [ούι, αμάν]
Καίουμαι και βρουλίουμαι [αμάν]
σα έρημα τα ξένα [ούι, αμάν]

Το ραχ̌ίν χ̌ιονίεται,
παίρ’ ο ήλον λύεται
Κι εγώ τηνάν αγαπώ [αμάν]
το καρδόπο μ’ λύεται

Τα δά̤κρα̤ μ’ τρέχ’νε άμον βρεχ̌ήν [αμάν]
την καρδά̤ μ’ τογραεύ’νε [ούι, αμάν]
Κανείς αδά ’κ’ επόρεσεν [αμάν]
παρηγορι͜ά να δί’ με [ούι, αμάν]

Το ραχ̌ίν χ̌ιονίεται,
παίρ’ ο ήλεν λύεται
Κι εγώ τηνάν αγαπώ [αμάν]
το καρδόπο μ’ λύεται

Εγάπεσα, μανίτσα μ’, [όι, αμάν]
εδέκα το κορμόπο μ’ [ούι, αμάν]
Επίστεψα σα όρκους ατ’ [αμάν]
κι έκαψα το καρδόπο μ’ [ούι, αμάν]

Τ’ αιϊδόπον βόσ̌κεται,
σ̌υρίζ’ ατο, κλώσ̌κεται
Εγώ τηνάν αγαπώ [αμάν]
ταραπουλούζ’ ζώσ̌κεται