Κλώστ’ οπίσ’

Χρόνα̤ τώρα υποφέρω,
για τ’ εσέν πονώ
Ερρούξα -ν- απέσ’ σα στράτας,
για τ’ εσέν ’ρωτώ

Έλα, πουλί μ’, έλα,
έλα κλώστ’ οπίσ’!
Αραεύ’νε σε τ’ ομμάτα̤ μ’,
’κι πονεί η ψ̌η σ’;

Μέρ’ πας; Πού πας; Ντ’ ευτάς
και ’κι κλώσ̌κεσαι;
Μέρ’ πας; Πού πας; Ντ’ ευτάς
και ’κι φαίνεσαι;

Πάντα έμ’νε σ’ εγκαλόπο σ’
και εχάρουσ’νε
Και άλλο τόπον εποίκες
και ’κι φαίνεσαι

Έλα, πουλί μ’, έλα,
έλα κλώστ’ οπίσ’!
Αραεύ’νε σε τ’ ομμάτα̤ μ’,
’κι πονεί η ψ̌η σ’;

Μέρ’ πας; Πού πας; Ντ’ ευτάς
και ’κι κλώσ̌κεσαι;
Μέρ’ πας; Πού πας; Ντ’ ευτάς
και ’κι φαίνεσαι;

Εχάλασες το καρδόπο μ’
και εκλαίντσες με -ν
Άμον ορφανό σα στράτας
πώς εφέκες με -ν;

Έλα, πουλί μ’, έλα,
έλα κλώστ’ οπίσ’!
Αραεύ’νε σε τ’ ομμάτα̤ μ’,
’κι πονεί η ψ̌η σ’;

Μέρ’ πας; Πού πας; Ντ’ ευτάς
και ’κι κλώσ̌κεσαι;
Μέρ’ πας; Πού πας; Ντ’ ευτάς
και ’κι φαίνεσαι;

Πώς επόρεσες, πουλόπο μ’,
να κλαινί͜εις την ψ̌η μ’;
Ζωντανέσσα πώς θα βάλτς με
απέσ’ σο ταφίν;

Έλα, πουλί μ’, έλα,
έλα κλώστ’ οπίσ’!
Αραεύ’νε σε τ’ ομμάτα̤ μ’,
’κι πονεί η ψ̌η σ’;

Μέρ’ πας; Πού πας; Ντ’ ευτάς
και ’κι φαίνεσαι;
Μέρ’ πας; Πού πας; Ντ’ ευτάς
και ’κι κλώσ̌κεσαι;