Τερέστεν το παιδόπον

Τερέστεν το παιδόπον
λύεται ας σον πόνον
Ση γωνία μόνον
κάθεται και κλαίει

Αγαπά κορτσόπον
πάει ένας χρόνος
Τρώ͜ει ατο ο πόνος
και τιδέν ’κι λέει

Πάντα λυπημένον,
στεναχωρεμένον
Έν’ ερωτευμένον
χάται για τ’ ατέ

Ο ύπνον ’κ’ επέρεν,
’κ’ έχ̌’ νύχταν και ημέρα
Όλα̤ ευτάει πέραν
κι αραεύ’ α̤τε

Συναντά ση στράταν
τη κουτσ̌ής τη μάναν
και με μαύρον κλάμαν
πώς παρακαλεί

Θειίτσα μ’, το κορτσόπο σ’
δος μ’ ατο εσ̌όπον
Για τ’ ατό το ψ̌όπο μ’
γίνεται χαλί

Η μάνα τ’ς ερνέθεν
το λόγον ’κ’ εδέκεν
Τον παιδάν εφέκεν
μαναχός να ζει

Και για την κουτσ̌ήν ατ’ς,
αρ’ αναθεμά ’τεν,
έφυεν κι εχάθεν
Κρίμα σο παιδίν!