Τ’ ορμία ’μοιρολόγαναν

Ν’ αϊλί εμέν π’ εγέρασα,
σα δέντρα -ν- επεκούμπ’σα
Ατά πα -ν- ελυπέθανε
τα φύλλα τουν ντ’ ερρούξαν

Αν στέκω ’κι αναπάουμαι,
αν κείμαι ’κι κοιμούμαι
Αν τραγωδώ ’κι χ̌αίρουμαι,
αν κλαίω ’κι λαρούμαι

Χ̌ίλι͜α πουλία κελαηδούν
σο τσ̌όλ’ τη Γαϊτανίαν¹
Σο καρδόπο μ’ γεράν έχω,
’κι λαρούται καμίαν

Τ’ ορμία ’μοιρολόγαναν,
τα στράτας ερημώθαν
Τα τσούια τα παλαίσπιτα
κινθέατα ’γομώθαν