Τυρα̤ννισμένον κορτσόπον

Το κορτσόπον ντ’ εκοιμούντουν
σ’ οσπιτόπον ατ’ς
Κι ατείν’ άψιμον εδέκανε
το ψ̌όπον ατ’ς

Το κορτσόπον ντ’ επολέμ’νεν 
με το ψ̌όπον ατ’ς
Και -ν- η βρούλα ετριγύρτσεν
το κορμόπον ατ’ς

-Ντό τερείτεν το σεΐρι μ’
και -ν- από μακρά;
’Κι κανείται απέσ’ σο ψ̌όπο μ’
ντ’ έχω τη γεράν;

Οι τουσ̌μάν’ όλ’ έναν έρθαν
μετ’ ατέν γελούν
Κι ατείν’ ντό καρδίας έχ’νε;
Ξάι πα ’κι πονούν