Ανάθεμα, ανάθεμα

Ανάθεμα -ν-, ανάθεμα
αΐκον γειτονία
Εσέγκεν με σα αίματα
κι εφίλεσα ’τεν μίαν

Είδεν μας -ε- και η μάνα σ’
και -ν- εμαύρυνεν τ’ απάν’ ατ’ς
Είδεν μας -ε- και -ν- ο κύρ’ς ατ’ς
και -ν- ερρούξεν απ’ οπίσ’ ατ’ς

Μάνα, ατός τη σ̌κύλ’ ο γιόν
σίτι͜α επέγ̆’να σο νερόν
Ατός έτονε κρυμμένος
και -ν- άμον γουτουρεμένος

Ατός εστάθεν εμπροστά μ’,
επίασεν ση γιακά μ’
«Μαρία μ’, παρακαλώ σε
μίαν -α- στά’ ας φιλώ σε»

Σο νερόν όντες επήγα
παλαλά τιδέν ’κ’ εποίκα
Εγώ ας σην εντροπή μ’
ετσινάκ’σα το κατσί μ’