Ονέρ’τα, πόνι͜α, τάματα

Έι παιδόπα μ’! Ακούτεν αούτο την κεμεντζ̌έν. Ναι! Εσείν μαναχόν ακούτε. Άμαν, εγώ την κεμεντζ̌έν ακούγω και ση λαλίαν εθε αναμεσά να έξερετεν ντο θαμαστά πράματα ελέπω. Ε! ρίζα μ’, εσείν ατά καμίαν ’κι είδετε͜ ατα. Ήνταν κι αν λέγω σας, τιδέν ασ’ ατά ’κι θα εγροικάτε.

Έι Θεέ μ’! Αούτα τα χάταλα μ’ αδά εγεννέθαν. Ας έχ’νε την ευχ̌ή μ’ · αδά ας τρανύν’νε κι αδά ας θάφκουνταν. Εμάς ντο εύρεν η κατάρα σ’ ατά ευλοΐα να γίνεται. Η χαλαρδία ντ’ εχάλασεν τ’ εμέτερα τα τεμέλι͜α το τελευταίον να έν’.

Έι πουλόπα μ’! Εμάς π’ εγεννέθαμε κ’ έζησαμε σ’ εκείνα τ’ αγιασμένα τα χώματα, όμπου εφέκαμε αλουτρούητα τα ταφία τ’ αποθαμενί’ εμουν και κλειδωμένα και χαλασμένα τ’ οσπίτι͜α και τα εγκλεσίας εμουν, εμάς εκείνα τα χώματα λαλούνε μας. Αδά ζούμε και ο νους εμουν κι ο συλλογισμός εμουν και η ψ̌η εμουν τα παλαιά τα φωλέας αραεύ’νε, τα χαλασμένα τα φωλέας.

Έι πουλόπα μ’! Τρανόν ευχ̌ήν δίγω σας· Τη φωλέαν ντο θα χτίζετεν καμίαν να μη χαλάεται.
Έι Θεέ μ’! Έναν ψ̌ην εχρωστώ σε. Λελεύω σε! Έπαρ’ το! Τσ’ εξέρ; Πέλκι πετά και πάει κι αναπά̤εται εκεί απ’ όθεν έρθεν...

♫

Ονέρ’τα, πόνι͜α, τάματα
κι απόκρυφον ελπίδα
[και -ν-] εμέν τον γέρον έσυραν
σ’ έρημον την πατρίδαν

Ηλι͜όπορον ’σπιτόπο μου,
παραστάρ’ σαπεμένον
[και -ν-] εσύ πασ̌τάν εμοίασες
την καρδι͜ά μ’ το καμένον

Σο ανοιγάρ’ εγρίβωσα
π’ έτον σην ψ̌η μ’ θαμμένον
Σ’ άνοιγμα σ’ εγριντζ̌ίνιξες,
πόρταν περτσ̌ινωμένον

Το αποκάμ’ και το σαχτάρ’
ντο κείται σο χωνόν -ι
Έν’ τη φωτίας ντ’ έψ̌αμε
όλον το υστερνόν -ι