Πατέρα, πονεμένε

Πατέρα μ’, γιατί ’κ’ επορείς
τη νύχτα να κοιμάσαι;
Συννεφιασμένα τ’ ομμάτι͜α σ’,
σ’ άλλον κόσμον πας χάσαι

Πατέρα μ’, πονεμένε,
σην ψ̌η σ’ απέσ’ ντ’ επέμ’νεν;
Σην ψ̌η σ’ απέσ’ ντ’ επέμ’νεν,
πατέρα μ, πονεμένε;

Ελέπω σε -ν- ξημέρωμαν
τ’ ωμία σ’ φορτωμένα
Τέρτι͜α πολλά και βάσανα
και τα χ̌έρι͜α σ’ δεμένα

Πατέρα μ’, πονεμένε,
σην ψ̌η σ’ απέσ’ ντ’ επέμ’νεν;
Σην ψ̌η σ’ απέσ’ ντ’ επέμ’νεν,
πατέρα μ, πονεμένε;

Πατέρα μ’, τέρ’ μας σ’ ομμάτι͜α,
εμείς είμες σο γιάνι σ’
Θα παίρουμε τα τερτόπα
ντο ερρούξαν απάν’ ι-σ’

Πατέρα μ’, πονεμένε,
σην ψ̌η σ’ απέσ’ ντ’ επέμ’νεν;
Σην ψ̌η σ’ απέσ’ ντ’ επέμ’νεν,
πατέρα μ, πονεμένε;

Σ’ οσπίτι σ’ άλλο ’κ’ εχωρείς,
τα όνειρα σ’ εσβήαν
Έθαψες για τα παιδία σ’
τη ψ̌ης τα μεγαλεία

Πατέρα μ’, πονεμένε,
σην ψ̌η σ’ απέσ’ ντ’ επέμ’νεν;
Σην ψ̌η σ’ απέσ’ ντ’ επέμ’νεν,
πατέρα μ, πονεμένε;