Για τ’ ατά τ’ ομμάτα̤

Για τ’ ατά τ’ ομμάτα̤
’ίνουμαι κομμάτα̤
Χάνω τη στράτα μ’, χάμαι κι εγώ
Φίλεμαν ’κι δί’ς με -ν,
γιατί τυρα̤ννί͜εις με -ν;
Χωρίς εσέν πουδέν ’κ’ εχωρώ

Έλα ας ανταμούμες,
εντάμαν κοιμούμες
Έλα ας ευτάγω σε -ν- τ’ εμόν
Ν’ ακούς την καρδία μ’
και λες με α’ σ’ ωτία μ’
«Ποίσον με κι ας ’ίνουμαι τ’ εσόν»

Γλυκέα κοιμάσαι,
ους να εμέν χορτά͜εις με -ν
Εγκαλά̤σκουμαι εσέν και φιλώ
Φιλώ σε -ν- σα ψ̌ήα σ’,
τρώγω την καρδία σ’
κι ας σο γιάνι σ’ να μη γνεφίζω