Τ’ εμόν ο γιον

Είπα σην ψ̌η μ’ «Τραγώδεσον!
Για τον παιδά μ’ κάτ’ πέει με»
Ατός έν’ όλεν η ζωή μ’,
«πατέρα» όντες λέει με

Θεέ μ’, εσέν ευχαριστώ
ντ’ εδώκες με χρωστώ Σε
Τη στράταν ατ’ ωρίασον,
πολλά παρακαλώ Σε!

Αγούρι μ’, τρώγω τον Θεό σ’!
Τα πόια σ’ να λελεύω!
Ευτάς με υπερήφανον
και σ’ άστρα γιανασ̌εύω

Θεέ μ’, εσέν ευχαριστώ
ντ’ εδώκες με χρωστώ Σε
Τη στράταν ατ’ ωρίασον,
πολλά παρακαλώ Σε!

Να έν’ η στράτα σ’ κατενόν,
σα πλούτι͜α απέσ’ να κείσαι
Κι εγώ να χ̌αίρουμαι, γιαβρί μ’,
τ’ εμόν ο γιον ντο είσαι

Θεέ μ’, εσέν ευχαριστώ
ντ’ εδώκες με χρωστώ Σε
Τη στράταν ατ’ ωρίασον,
πολλά παρακαλώ Σε!