Μη λησμονείς

Το αίμα μ’ κόκκινον ποτάμ’,
λιμόν, τυρα̤ννισίαν
Η μάνα εφούρκιζεν μωρόν
ας σην απελπισίαν

Αγούρ’ εθανατώθανε
σα τάγματα εργασίας
Ν’ αϊλί τον Πόντον π’ έζησεν
πόνον γενοκτονίας

Σα στράτας σ’ αποθαματί’,
οι Τούρκ’ αγριεμένοι
Τη μάνα μ’ είδα με την ψ̌ην
να θάφ’νε την καημένη

Ο πάππον άρπαξεν¹ εμέν
κι έτρεξεν δακρυσμένος
Μολύβ’ ο Τούρκον έσυρεν,
ερρούξεν ματωμένος

«Πάππο μ’,» είπα ’τον, «αγληγόρ’!»
μικρόν έμ’νε παιδόπον
«Παρακαλώ σε, σ’κού ας πάμ’!
Θα φεύ’ το παπορόπον!»

Είπε με «Τρέξον να προφτάντς!
Αδακέσ’ έν’ ο τόπο μ’
Και σην Ελλάδαν ας σο εφτάντς,
μη λησμονείς, πουλόπο μ’!»