Ση φέγγονος το αγνάντεμαν

Ο ουρανόν θα τραγωδεί,
ακούστε͜ ατον, παιδία
Τη καρδι͜άς ι-μ’ τα μυστικά
θα λέ’ ατα όλα μίαν

Ση φέγγονος τ’ αγνάντεμαν
η καρδι͜ά μ’ επιάστεν
Εφίλεσα το μαγ’λόπο σ’,
ο ήλεν εχολι͜άστεν

Θεέ μ’, Εσέν παρακαλώ,
ποίσον τ’ εμόν το τάμαν
Πάντα μαζί να λάσκουμες
και να γερούμ’ εντάμαν

Η εγάπ’, πουλί μ’, άμον μαχ̌αίρ’
ντο κρού’ς και ’κι καρφούται
Όσον ντο πίνω και μεθώ
η καρδι͜ά μ’ ’κι λαρούται