Θεία μ’, η κουτσ̌ή σ’

Θεία μ’, η κουτσ̌ή σ’, γιαβρίκα μ’,
κι εγώ χουζμετσ̌ής
Δος μ’ ατέναν έναν βράδον,
ας έν’ για την ψ̌η σ’

Αμάν, αμάν, κόρ’, [ψ̌ήκα μ’]
απάν’ ι-σ’ εχώρ’!
Σ’ οσπιτόπο μ’ άιτε κι έλα,
νυφικόν ξαν φόρ’

Τη πόρτας ι-σ’ τα ξύλα
είναι έτερα
Άφ’ς τη μάνα σ’ και τον κύρη σ’,
πάμ’ σ’ εμέτερα

Θεία μ’, η κουτσ̌ή σ’
κι εγώ χουζμετσ̌ής
Δος μ’ ατέναν έναν βράδον,
ας έν’ για την ψ̌η σ’

Απέσ’ σην αυλήν, πουλόπο μ’,
κι απάν’ σο χαλίν
Κόρ’ θα παίρω σε -ν- οφέτος
και τ’ αε-Παυλί’

Θεία μ’, η κουτσ̌ή σ’,
εγώ χουζμετσ̌ής
Δος μ’ ατέναν έναν βράδον,
ας έν’ για την ψ̌η σ’