Τα παπόρι͜α εχπάσταν

Τα παπόρι͜α εχπάσταν,
ξεριζούται ο Πόντον
με δά̤κρυ͜α σ’ ομμάτι͜α,
σα καρδίας πόνον

Θεέ μ’, η ελπίδα
δείξον ατ’ς τη στράταν
Σα δρόμι͜α μη χάν’νταν,
θ’ έρχουν σην Ελλάδαν

Μωρίων λαλίας,
κλαίνε οι μανάδες
Δακρυσμέν’ σερεύ’νε
τ’ άγια οι ποπάδες

Μάνα, κύρτς κι αδέλφι͜α,
γαρή και παιδία,
ο εις τον άλλον χάν’νε,
πονεμένα ψ̌ήα

Λείψανα σον Πόντον,
γονα̤κά θαμμένα
Τα γιαζία ακόμα
είναι ματωμένα

Πόσα παλληκάρι͜α
μανάδες εχάσαν;
Ακρίτας και Ευκλείδης
ακόμαν ’κ’ εθάφταν

Ακρίτας και Ευκλείδης
ακόμαν ’κ’ εθάφταν!