Το δισάκι μ’ ζινιχ̌ένεν

Σην αϊνάν καρσ̌ί εστάθα,
είδα πώς εγέρασα
και σο νου μ’ όλα τα τέρτι͜α
έρθανε ντ’ επέρασα

Το δισάκι μ’ ζινιχ̌ένεν,
το ψωμί μ’ έν’ λαζουδένεν
Αλυκόν τρώγω χαψίν,
πίνω και ρακίν αψύν

Και τα δά̤κρυ͜α τη ορφάνιας
μίαν ’κ’ εσταμάτ’σανε
Και τα όνειρα¹ ντ’ εποίν’να
έρθανε κι εχάθανε

Το δισάκι μ’ ζινιχ̌ένεν,
το ψωμί μ’ έν’ λαζουδένεν
Αλυκόν τρώγω χαψίν,
πίνω και ρακίν αψύν

Κάποτε έμ’νε γενναίος
αετός κι επέτανα
Και τα χρόνι͜α ντ’ εδεβήναν
εγώ ξάι ’κ’ εμέτρανα

Το δισάκι μ’ ζινιχ̌ένεν,
το ψωμί μ’ έν’ λαζουδένεν
Αλυκόν τρώγω χαψίν,
πίνω και ρακίν αψύν

Σην αϊνάν καρσ̌ί εστάθα
και πώς να πιστεύ’ ατο!
’Κι σαεύ’ με, λέει με «γέρο»,
κρούω και τσακών’ ατο

Το δισάκι μ’ ζινιχ̌ένεν,
το ψωμί μ’ έν’ λαζουδένεν
Αλυκόν τρώγω χαψίν,
πίνω και ρακίν αψύν