Εχολιάστεν το πουλόπο μ’

Εχολιάστεν το πουλόπο μ’,
άλλο ’δέν ’κι λέει
Είδαν ατο δύο φίλοι μ’,
για τ’ εμέναν κλαίει

Ντό να ’φτάω, ντό να λέγ’ α’
κι εμέν να σ’χωρά;
Με τ’ αρνί μ’ φωτάζ’ ο ήλιον,
όλα χ̌ι͜όνι͜α και νερά

Τερεί τα φωτογραφίας
κι άθελα δακρύζ’
Εγάπ’ δίστομον μαχ̌αίρ’ έν’,
τα καρδίας σ̌κίζ’

Ντό να ’φτάω, ντό να λέγ’ α’
κι εμέν να σ’χωρά;
Με τ’ αρνί μ’ φωτάζ’ ο ήλιον,
όλα χ̌ι͜όνι͜α και νερά

Μεθυμένον πάντα πάω
τ’ αρνί μ’ αναμέν’
Κι αν ποτίζ’ ατο φαρμάκια
ατό υπομέν’

Ντό να ’φτάω, ντό να λέγ’ α’
κι εμέν να σ’χωρά;
Με τ’ αρνί μ’ φωτάζ’ ο ήλιον,
όλα χ̌ι͜όνι͜α και νερά

Έχ̌’ κρυμμένον σην καρδίαν
έναν μυστικόν
Σα παράπονα ’θε έχω
έναν μερτικόν

Ντό να ’φτάω, ντό να λέγ’ α’
κι εμέν να σ’χωρά;
Με τ’ αρνί μ’ φωτάζ’ ο ήλιον,
όλα χ̌ι͜όνι͜α και νερά