Το άσαλγον

Εγώ κι αν πάγω κι έρχουμαι
με χ̌ιόνι͜α και με κρύον
Τ’ αρνί μ’ ’κι δί’ με πρόσωπον,
«άμε», λέει με «και φύγον»

Ολόεν χρόνον για τ’ ατό
κι ατό ούτ’ έναν ώραν
Σ’ ομμάτι͜α απέσ’ τερώ -γ- ατο,
τερεί με άμον χώραν

Βρεχ̌ία και αν ’κ’ έφαγα
κι ατό ξάι ’κι πονεί με
Κι αν κουβαλεί με σο πεγάδ’
απότιγον αφήν’ με

Το άσαλγον, το άκαρδον
πάντα κακοκαρδίζ’ με
Αφήν’ με με παράπονον,
έναν κούρταν ’κι τσ̌ίζ’ με