Τ’ εσόν ο άγγελον

Τ’ εσόν, πουλί μ’, ο άγγελον
θα ’ίνουμαι σο γιάνι σ’
Να στέκω και ωρι͜άζω σε
κακόν μη κρούει απάν’ ι-σ’

Εμέν ο Θεόν έπλασεν
εσέν να ανταμώνω
Εσέν εποίκεν ν’ αγαπάς,
πουλί μ’, εμέναν μόνον

Κι όντες φυσά αγράνεμον
κρύφκεσαι σ’ εγκαλιόπο μ’
Χουλείσαι και κοιμάσαι, αρνί μ’,
ση καρδι͜άς ι-μ’ τον τόπον

Εμέν ο Θεόν έπλασεν
εσέν να ανταμώνω
Εσέν εποίκεν ν’ αγαπάς,
πουλί μ’, εμέναν μόνον

Κι όντες φογ̂άσαι και αγρείσαι
γρίβωσον σα κανάτι͜α μ’
Παίρω σε και πετούμε, ψ̌η μ’,
ση γης τα θαλασσάκρι͜α

Εμέν ο Θεόν έπλασεν
εσέν να ανταμώνω
Εσέν εποίκεν ν’ αγαπάς,
πουλί μ’, εμέναν μόνον