Κάποτε θα πουσ̌μανεύ’ς

Σην ζωή μ’ έμ’νε λουλούδ’
και τη Θεού το μουμούλ’
Αλλού κέσ’ ’κ’ ετέρεσα
για τ’ εσέν εγέρασα

Κάποτε θα πουσ̌μανεύ’ς
και -ν- εμένα θ’ αραεύ’ς
«Ντ’ εποίκα εγώ;», θα λες
θα πονείς, πουλί μ’, θα κλαις

Άμον τον Ιησού Χριστό
ντ’ εψαλάφεσεν νερόν
Συ επότ’σες με χολήν
και σ’ αβούτο τη ζωήν

Κάποτε θα πουσ̌μανεύ’ς
και -ν- εμένα θ’ αραεύ’ς
«Ντ’ εποίκα εγώ;», θα λες
θα πονείς, πουλί μ’, θα κλαις

Έκοψες και την χαρά μ’,
τα χρόνι͜α μ’ ένταν χαράμ’
Απ’ ατώρα θα τερώ
κι εγώ λίγο να γελώ

Κάποτε θα πουσ̌μανεύ’ς
και -ν- εμένα θ’ αραεύ’ς
«Ντ’ εποίκα εγώ;», θα λες
θα πονείς, πουλί μ’, θα κλαις