Ο πατέρα μ’

Νύχταν ημέραν σο χωράφ’
μίαν εσύ ’κ’ ελάστες
Ιδρωκαμάτι͜α έναν ζωήν,
πατέρα μ’, πώς εγράστες;

Άμαν ο νους ι-σ’ κατενόν
και στέν’ κάστρα, παλάτι͜α
Εσύ και αν εγέρασες
ακόμαν έ͜εις μουράτι͜α

♫

Πατέρα, η χαρά τ’ εμόν
όταν είσαι σο γιάνι μ’
Έναν χαμόγελον τ’ εσόν
κι η ψ̌η μ’ έρ’ται απάν’ -ι

Όντες τερώ από γαρσ̌ί
τον κύρη μ’ και σ’ ομμάτι͜α
τογραεύω το καρδόπο μ’
κι ευτάγ’ ατο κομμάτι͜α

Τ’ εμέκια σ’ ’κι ανασπάλλω,
εσύ πάντα εδίν’νες
Τ’ αγνά̤ρι͜α όλα̤ για τ’ εμάς
σ’ εσέν τιδέν ’κ’ εφήν’νες

Γεια σου Γιώργο Ποζίδη, κυρού παλληκάρ’! Να ζεις άμον τα ψηλά τα ραχ̌ία!

Ελέπω σε εγέρασες
κι έσπρυναν τα μαλλία σ’
Η δύναμη σ’, πατέρα μου,
τ’ εγγόνι͜α σ’, τα παιδία σ’

Τερείς με, εγροικώ ντο θέλτς,
λύεται η καρδία μ’
Ας έμ’ Θεός κι εδίν’να σε
τα νιάτα σ’ αλλομίαν

Ο πατέρα μ’, ο πατέρα μ’
ψηλά σα επουράνι͜α
Άμον αητέντς επέτανεν
με τ’ άλλα τα γεράνι͜α