Ατώρα σεβντάν ψαλαφάς

Εγώ είμαι εείνο το νερόν
με δάκρυ͜α ντ’ εσερεύτεν,
Αν πίντς ατο θα καίεσαι
ντο είχαμε ετελέθεν

Ατώρα σεβντάν ψαλαφάς,
εβζήεν η φωτία
Αν φεύω μίαν, είπα σε,
’κι κλώσκουμαι καμίαν

Τ’ εμόν η εγάπ’ ατώρα αχάντ’
τρυπαίν’ κόφτ’ το νεφές ι-σ’
Αέτσ’ όπως εποίκες α’
να τσ̌ουρουκεύ’ τ’ απέσ’ ι-σ’

Ατώρα σεβντάν ψαλαφάς,
εβζήεν η φωτία
Αν φεύω μίαν, είπα σε,
’κι κλώσκουμαι καμίαν

Καιρός έν’ για να χ̌αίρουμαι,
εσύ ντ’ εποίν’νες ποίσον
Τη μάνας ι-σ’ έσ’νε παιδίν,
αέτσ’ εστά και ζήσον

Ατώρα σεβντάν ψαλαφάς,
εβζήεν η φωτία
Αν φεύω μίαν, είπα σε,
’κι κλώσκουμαι καμίαν