Σεβντάς παραπονέματα

Η σεβντά σο καρδόπο μου
δεντρόπον φυτεμένον
Ατό νερόν ’κ’ επότ’σες α’
κι επέμ’νεν μαρεμένον

Σεβντάς παραπονέματα,
χ̌ίλια παρακαλίας
Πόσα φοράς ’τραγώδεσα
να χτίζω την καρδία σ’;

Καλά ημέρας κρού’ν σο νου μ’
κι η ψ̌η μ’ εβγών’ σο στόμα μ’
Έπαρ’ την καρδι͜ά μ’ τ’ ακριβόν,
φόρ’ ατο απάν’ ι-σ’ λώμαν

Σεβντάς παραπονέματα,
χ̌ίλια παρακαλίας
Πόσα φοράς ’τραγώδεσα
να χτίζω την καρδία σ’;

Να εμπαίνω σον παράδεισον
άφ’ς ανοιχτόν την αύλι͜α σ’
Γιαβρόπο μ’, εροθύμεσα
να κείμαι σην εγκάλι͜α σ’

Σεβντάς παραπονέματα,
χ̌ίλια παρακαλίας
Πόσα φοράς ’τραγώδεσα
να χτίζω την καρδία σ’;