Ορφανίγα

«Πατέρα», «μάνα», ακούγω λέν’
τη χώρας τα παιδία
Το ψ̌όπο μ’ καίγ̆εται βρουλίζ’
και πονεί η καρδία μ’

Ορφανίγα από μικρός
και ξάι ’κ’ εγνώρτσα μάναν
Κι εγώ ντ’ έσυρα ση ζωή μ’
ντο ζω έν’ έναν θάμαν

Η ζωή μ’ όλον βάσανα,
πίκρας, φαρμάκια, πόνα̤
Τα πόνα̤ μ’ ατελείωτα,
καταραμένα χρόνα̤