Μάνα, μάνα

Πώς έρθα σον κόσμον,
εγώ, να πονώ
και να υποφέρω
και να πικροζώ;

Μάνα, μάνα,
η καρδία μ’ πονεμένον,
σα τέρτι͜α, σα βάσανα
καπατεμένον

Τη εγάπης τον λόγον
πουθέν ’κ’ έκ’σα το
Το ψ̌όπο μ’, Θεέ μου,
γιά’ ’κι παίρτς ατο;

Μάνα, μάνα,
η καρδία μ’ πονεμένον,
σα τέρτι͜α, σα βάσανα
καπατεμένον

’Χάθεν το ταίρι μ’
κι όλεν η χαρά μ’
Είνας μάνα επέμ’νεν
σον κόσμον απάν’

Μάνα, μάνα,
η καρδία μ’ πονεμένον,
σα τέρτι͜α, σα βάσανα
καπατεμένον

Πολλά τα γεράδες,
πόσα να λαρών’
η χαροκαμέντσα
η μάνα τ’ εμόν;

Μάνα, μάνα,
η καρδία μ’ πονεμένον,
σα τέρτι͜α, σα βάσανα
καπατεμένον