Απ’ ένας - ένας βούζ’

Ατά τα γεράματα,
αμὰν έρχουνταν
Τα μαλλία μ’ σο κιφάλ’
χ̌ι͜όνι͜α ’ίνουνταν

Απ’ ένας-ένας βούζ’,
απ’ ένας-ένας βούζ’
Εσύ πα κι εγώ πα,
απ’ ένας-ένας βούζ’

Η ζωή έν’ δανεικόν,
Θεόν παίρ’ την ψ̌η σ’
Το βράδον κοιμάσαι,
’κ’ εξέρτς ’α ’γνεφί͜εις;

Απ’ ένας-ένας φεύ’,
απ’ ένας-ένας φεύ’
Κανείς αδά σον κόσμον,
κανείς ’κι θ’ απομέν’

Η ζωή μουν δανεικόν,
Θεόν παίρ’ την ψ̌ην
Μόνον στούδι͜α απομέν’νε
απέσ’ σο ταφίν

Απ’ ένας-ένας βούζ’,
απ’ ένας-ένας βούζ’
Εσύ πα κι εγώ πα,
απ’ ένας-ένας βούζ’

Ο Θεόν να εδίν’νε μας
αθάνατον νερόν
Να μη έλεπαν ανθρώπ’
ξάι το θάνατον

Απ’ ένας-ένας φεύ’,
απ’ ένας-ένας φεύ’
Κανείς αδά σον κόσμον,
κανείς ’κι θ’ απομέν’