Η πεθερά

Ανάθεμα σε, πεθερά,
το στόμα σ’ απάν’ ’κ’ έρ’ται
Η γλώσσα σ’ έν’ άμον ψαλίδ’,
η τσ̌εγκέ σ’ πάει κι έρ’ται

Καλέσσα έν’ η πεθερά
ους να παίρτς την κουτσ̌ήν ατ’ς
Ασ’ το θα ’ίνεσαι γαμπρός
χατεύ’ σε -ν- ας σ’ οσπίτ’ν ατ’ς

Έλα σα καλά σ’, πεθερά,
μη τρως και την καρδία μ’!
Έκαψες και -ν- εμάντσες με,
έσπρυνες τα μαλλία μ’

Άλλο ’κι αντέχω, πεθερά,
θα φεύω ας σ’ οσπίτι σ’!
Να λέγω τιδέν ’κ’ επορώ,
ατσ̌ά ποίον η πίστη σ’;