Χρυσά μαλλία

Χρυσά μαλλία σο κιφάλ’,
τ’ ομμάτι͜α σ’ ζινιχ̌όπα
Τα μάγ’λα σ’ ολοκόκκινα,
τα χ̌είλι͜α σ’ κερασόπα

Και -ν- η λαλία σ’ έμνοστον,
μεθύζ’ με -ν- η ευωδία σ’
Μαλαματένι͜ον ο σταυρόν
σο άσπρον την καρδία σ’

Τα δαχτυλίδι͜α ολόχρυσα,
βαρύν’νε τα χ̌ερόπα σ’
Ζωνάρ’ ασημοστόλιστον
τριγυλίζ’ τα μεσόπα σ’

Όσα να λέγω ’κ’ επορώ
να ιστορώ τα κάλλι͜α σ’
Παράδεισος απάν’ ση γην
το ζεστόν η εγκάλι͜α σ’