Σο παραθύρ’ ντο κάθεσαι

Σο παραθύρ’ ντο κάθεσαι
ξερά είναι τα ξύλα
Κι από την εμορφάδα σου
ανθούν και φέρ’νε φύλλα

Μετ’ εσέν που θα καλατσ̌εύ’
γέρος να έν’ νεούται
Κι ο νέον νέος σίτι͜α έν’
’λέπ’ σε -ν- και παλαλούται

Ετέρεσα, ετέρεσα
απέσ’ σο τσ̌άμ’ κάτ’ είδα
’Κ’ εξέρω η κάλη μ’ έτονε,
’κ’ εξέρω επαρείδα

Σο παραθύρ’ μη κάθεσαι,
κατήβα σο πορτόπο σ’
Άνοιξον ας ελέπω σε,
μ’ ευτάς λιθάρ’ το ψ̌όπο σ’