Σουμέλα, Σουμέλη μ’

Έναν κορίτσ’ αγαπώ,
Σουμελίτσα λέν’ ατο
Σην εγκαλιά μ’ παίρ’ ατο,
πάντα λαλαχ̌εύ’ ατο

Σουμέλα, Σουμέλη μ’,
γιατί τυραννί͜εις την ψ̌η μ’;
Γιατί τυραννί͜εις την ψ̌η μ’,
Σουμελίτσα μ’, Σουμέλη μ’;

Εσύ με το τέρεμα σ’
όλια τα τέρτι͜α μ’ λαρώντς
Με το γλυκοφίλεμα σ’
το καρδόπο μ’ θανατώντς

Σουμέλα, Σουμέλη μ’,
γιατί τυραννί͜εις την ψ̌η μ’;
Γιατί τυραννί͜εις την ψ̌η μ’,
Σουμελίτσα μ’, Σουμέλη μ’;

Τ’ αγνάεμα σ’ ελαφρύν,
άσπρον σύννεφον ση γην
Τ’ έναν έν’ πολλά γλυκύν,
τ’ άλλο δί’ με την ζωή μ’

Σουμέλα, Σουμέλη μ’,
γιατί τυραννί͜εις την ψ̌η μ’;
Γιατί τυραννί͜εις την ψ̌η μ’,
Σουμελίτσα μ’, Σουμέλη μ’;