Τη ματί’ μ’ το φως

Εσύ, τη ματί’ μ’ το φως
έμορφον πουλόπο μ’
Παλαλούμαι για τ’ εσέν,
μη κλαινί͜εις το ψ̌όπο μ’

Τ’ ομματόπα σ’ είν’ το φως,
τη κοσμί’ ο δρόμον
Να φιλώ τα χ̌ειλόπα σ’,
να (ε)μορφύν’ ο τόπον

Σην εγκάλι͜α σ’ έπαρ’ με
και γλυκέα φίλ’ με
Άψιμον σο καρδόπο μ’
εσύ, ψ̌η μ’, να δί’ς με

Μετ’ εσέν θα ζω, πουλί μ’,
πάντα θ’ αγαπώ σε
Η σεβτά σ’ το γιατρικόν,
τη ζωή μ’ χρωστώ σε