Σεβντάς αγγελουδόπον

Ατά τα χ̌είλια σ’ τ’ έμορφα
όντες χαμογελούνε
Θαρρώ είμαι σον παράδεισον
εμέν όντες φιλούνε

Κόνεψον σ’ εγκαλιόπο μ’,
σεβντάς αγγελουδόπον
Κι ατό τ’ εμόν το καρδόπον
να έν’ τ’ εσόν ο τόπον

Έρθες και έγκες με χαράν
θάρρεμαν κι ευτυχίαν
Σ’ εγκαλιόπο μ’ θα κείσαι, ψ̌η μ’,
και ’κι θα εβγαίντς καμίαν

Κόνεψον σ’ εγκαλιόπο μ’,
σεβντάς αγγελουδόπον
Κι ατό τ’ εμόν το καρδόπον
να έν’ τ’ εσόν ο τόπον

Μικρίκον φιντανόπο μου
τ’ εγάπ’ς ι-μ’ βοτανόπον
Ελάρωσες το καρδόπο μ’
το γεραλίν το ψ̌όπο μ’

Κόνεψον σ’ εγκαλιόπο μ’,
σεβντάς αγγελουδόπον
Κι ατό τ’ εμόν το καρδόπον
να έν’ τ’ εσόν ο τόπον