Χρυσόν δαχτυλίδ’

Τ’ ομμάτι͜α σ’ όντες τερώ
εμορφία μ’, λέγω σε
Ζω μανάχον για τ’ ατό
σα χ̌έρι͜α μ’ να παίρω σε

Η σέβτα σ’ χρυσόν να έν’
η καρδία μ’ αναμέν’
δαχτυλίδ’ να ’ίνεται
σο χ̌ερόπο σ’ να εμπαίν’

Σο ποτήρι μ’ το νερόν
τη σεβτά μ’ ’κι ξεδιψά
Μαναχόν το φίλεμα σ’
ας σον κόσμον ντ’ έκρυψα

Η σέβτα σ’ χρυσόν να έν’
η καρδία μ’ αναμέν’
δαχτυλίδ’ να ’ίνεται
σο χ̌ερόπο σ’ να εμπαίν’

Σο γλυκύν το χάραμαν
ας σο νου μ’ ’κ’ εβγάλλω σε,
Μέρα-νύχταν τ’ όνεμα σ’
λέω, ’κι ανασπάλλω σε

Η σέβτα σ’ χρυσόν να έν’
η καρδία μ’ αναμέν’
δαχτυλίδ’ να ’ίνεται
σο χ̌ερόπο σ’ να εμπαίν’

Η σέβτα σ’ χρυσόν να έν’
η καρδία μ’ αναμέν’
δαχτυλίδ’ να ’ίνεται
σο χ̌ερόπο σ’ να εμπαίν’