Ετσέρτσαν το καμίσι μ’

Ντ’ εγράεψα για τη σεβντά σ’
σ’ εσόν την γειτονίαν
Για τ’ έμορφα τ’ ομματόπα σ’
εσύρ’να ’τα αλλομίαν

Αχά ξαν! Αχά ξαν!
Τα πετεινάρι͜α ’κούξαν
Ατά τα σ̌κυλοκούταβα
αποπίσ’ ι-μ’ ερρούξαν
Ερρούξαν αποπίσ’ ι-μ’,
ετσέρτσαν το καμίσι μ’

Τ’ολόερα μ’ εχάθανε
η ψ̌η μ’ έντον θεριόν
Κακόν ομμάτ’ επέρε μας
’ταράεν το χωρίον

Αχά ξαν! Αχά ξαν!
Τα πετεινάρι͜α ’κούξαν
Ατά τα σ̌κυλοκούταβα
αποπίσ’ ι-μ’ ερρούξαν
Ερρούξαν αποπίσ’ ι-μ’,
ετσέρτσαν το καμίσι μ’

[Και -ν-] Εταραχ̌ίγαν οι αγούρ’
τσ̌ατίν έν’ το κετίσ̌’ ι-μ’
Εράεψαν τη μαχανάν
κι ερρούξαν αποπίσ’ ι-μ’

Αχά ξαν! Αχά ξαν!
Τα πετεινάρι͜α ’κούξαν
Ατά τα σ̌κυλοκούταβα
αποπίσ’ ι-μ’ ερρούξαν
Ερρούξαν αποπίσ’ ι-μ’,
ετσέρτσαν το καμίσι μ’

Αχά ξαν! Αχά ξαν!
Τα πετεινάρι͜α ’κούξαν
Ατά τα σ̌κυλοκούταβα
αποπίσ’ ι-μ’ ερρούξαν
Ερρούξαν αποπίσ’ ι-μ’,
ετσέρτσαν το καμίσι μ’