Ο Γιωρίκας

Ο φουκαράς ο Γιωρίκας
νύχταν-ημέραν νουνίζ’
Θέλ’ ατός με κάποιον τρόπον
τ’ οσπιτόπον ατ’ να χτίζ’

Για να χτίζ’ ατός τ’ οσπίτ’ν ατ’
’κι κανείνταν τα λεφτά τ’
- Μη νουνί͜εις ατο Γιωρίκα,
Λέει ατον, η πεθερά τ’

Σον Ασπρόπυργο όπως λένε
είν’ οικόπεδα καλά
Τρέξον έπαρ’ κι εσύ έναν
ους να είναι αφτενά

Ο άχαρον ους να εχτίεν
αδυνάτισεν, ελύεν
Τ’ οσπίτ’ έχτισεν καλόν
και ούτε φως, ούτε νερόν

Η γαρή φαΐν να ευτάει
σην γειτονίαν θα πάει
Ατέ με τη μαχανάν
κρούει ατο ση μαχαλάν

Το ψυγείον έχ̌ ση Ρούλας,
την κουζίνα ση Τασούλας
Το καμίσ’, το πανταλόν’
ση Μαρίας σιδερών’

Έχ̌’ πλυντήριον ση Νόπης,
τηλεόρασην πα έχ̌’
Για ν’ ακούει ατέ τα νέα
σ’κούται ση Θοδώρας τρέχ̌’

Πεθερά εμπροστά σ’ ομμάτι͜α τ’
ούι! να ’ίνεται κομμάτι͜α
Μέραν-νύχταν μουρδουλίζ’
τον Γιωρίκαν τυρα̤ννίζ’
-Νέπε, εμάς ’κι λυπάσαι;
Όσον πόσον θα κοιμάσαι;
Ολίγον νούντσον την χώραν
την σ̌ουλντούραν την Θοδώραν
Άντρας ατ’ς καματερός
Έχ̌’ σ’ οσπίτ’ νερόν και φως

Εσύ μόνον ο τεμπέλτς
καμίαν τιδέν ’κι θέλτς
Σ’ οσπίτι σ’, σκοτίαν πίσσα
να σκοτούσαι ίσα-ίσα
’Κ’ ευρέθεν χριστιανός
να δί’ σε νερόν και φως!