Ο Σ̌ιαλά͜ης

Ο Σ̌ιαλά͜ης επάντρεψεν,
’κλώστεν επουσ̌μάνεψεν
Επέρεν έναν γαρήν
τ’ όνομαν ατ’ς Κερεκήν

Ας σο πρωίν ους το βράδον,
λούσ̌κεται, χτενίεται
Ο καημένον ο Σ̌ιαλά͜ης,
άμον κοσσάρ’ φτουλίεται

Ντ’ εθέλ’να κι επάντρεψα,
την πελιά μ’ εράεψα!
Τσ̌ιπ καλά ελεύθερος,
πώς ευρέθα εύκαιρος;

Ας σο πρωίν ους το βράδον,
λούσ̌κεται, χτενίεται
Ο καημένον ο Σ̌ιαλά͜ης,
άμον κοσσάρ’ φτουλίεται

Λαλία τ’ σον ουρανόν,
’πουγαλεύτεν ο άχαρον
Την Κερέκη εχάτεψεν,
τ’ οσπίτ’ν ατ’ εχάλασεν

Ας σο πρωίν ους το βράδον,
λούσ̌κεται, χτενίεται
Ο καημένον ο Σ̌ιαλά͜ης,
άμον κοσσάρ’ φτουλίεται