Τα χρόνια μ’ εσερεύτανε

Τα χρόνια μ’ εσερεύτανε,
τα μήνας ι-μ’ τελείνταν
Τα χρέατα μ’ επλέθυναν,
ντ’ εβγάλλω ’κι κανείνταν

Αβούτο τ’ εμόν η ζωή
έναν ποτήρ’ γομάτον
Σο μίαν ευκαιρών’ ατο
και φτου! αναθεμά ’το

Σ’ έναν το μέρος βάσανα,
πόνια σ’ άλλ’ τη μερέαν
Ας σα τεφτέρια σβήν’νε σε -ν
μετ’ έναν μελανέαν

Αβούτο τ’ εμόν η ζωή
έναν ποτήρ’ γομάτον
Σο μίαν ευκαιρών’ ατο
και φτου! αναθεμά ’το

Ανάθεμα τον εφτωχόν,
τον τσ̌ιπ τον γερασμένον
Απάν’ κείται έναν σεμέρ’
με πόνια φορτωμένον

Αβούτο τ’ εμόν η ζωή
έναν ποτήρ’ γομάτον
Σο μίαν ευκαιρών’ ατο
και φτου! αναθεμά ’το