Τ’ ουρανού τα μερτιβένια

Εγώ είμαι Τονγιαλής
τραγωδι͜άνος, χοροντζ̌ής
Έπαρ’ με, θα ’ίνουμαι
τη καρδι͜άς ι-σ’ χουζμετσ̌ής

Τ’ ουρανού τα μερτιβένια
’κι κρατεί ατα τεμέλ’;
Να ηβαίνω κι ευρήκω σε
παίρω τη χ̌ειλί’ σ’ το μέλ’

Σην Κατίρκαγιαν εχ̌ι͜όντσεν
και σα χαμελά γριντζών’
Έλα ούσνα θα μερών’
σ’ εγκαλιόπο μ’ το χουλιόν

Όσον πόσον ν’ αναμένω;
’Βράδυνεν και πουθέν ’κ’ έν’
Ας σ’ οσπίτ’ν ατ’ς έξ’ ’κ’ εβγαίν’
γιάμ’ είμες τοουσ̌εμέν’;