Καίγουμαι, βρουλίζω

Αμάν!
Στέκω αφκά σο παραθύρι σ’
και τερώ - και τερώ
Να ελέπω τ’ ομματόπα σ’
εγώ ντ’ αγαπώ, γιάβρι μ’
’ίνουμαι γουρπάνι σ’!
Καίγουμαι, βρουλίζω
πώς να ταγιανίζω;
Για τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α
’ίνουμαι κομμάτι͜α

Αμάν!
Η γερὰ ντο ’κι λαρούται
φαρμακών’ - φαρμακών’
και το πρώτον η εγάπη
σην καρδι͜ά ριζών’, γιάβρι μ’
’ίνουμαι γουρπάνι σ’
Καίγουμαι, βρουλίζω
πώς να ταγιανίζω;
Για τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α
’ίνουμαι κομμάτι͜α

Ωφ! Ωφ!
Αγαπάς, ξάι ’κι κοιμάσαι
ούτε τρως - ούτε τρως
Λάσ̌κεσαι σα ερημίας
άμον παλαλός, γιάβρι μ’
’ίνουμαι γουρπάνι σ’!
Καίγουμαι, βρουλίζω
πώς να ταγιανίζω;
Για τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α
’ίνουμαι κομμάτι͜α

Αμάν!
Εγάπ’ δίκοπον μαχ̌αίρ’ έν’
τογραεύ’ - τογραεύ’
Δάκρυ͜α, τέρτι͜α σα καρδίας
φέρ’ και τοπλαεύ’, γιάβρι μ’
’ίνουμαι γουρπάνι σ’!
Καίγουμαι, βρουλίζω
πώς να ταγιανίζω;
Για τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α
’ίνουμαι κομμάτι͜α

Αμάν!
Με κλαρίνα και νταούλια
Κόνιαλι - Κόνιαλι
Θα χορεύ’ τ’ εμόν τ’ αρνόπον
τ’ εμόν το πουλίν, γιάβρι μ’
’ίνουμαι γουρπάνι σ’!
Καίγουμαι, βρουλίζω
πώς να ταγιανίζω;
Για τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α
’ίνουμαι κομμάτι͜α