Ση κεμεντζ̌ές το παίξιμον

Ση κεμεντζ̌ές το παίξιμον
η καρδι͜ά μ’ παλαλούται
Η σεβτά έρ’ται κρούει σο νου μ’
και η γούλα μ’ γομούται

Την καρδι͜ά μ’ επαλάλωσαν
τ’ ομμάτι͜α σ’ τα τσ̌αχούρι͜α
Έσ̌κιξαν¹ και -ν- επέρανε,
πουλί μ’, τ’ εμά τ’ αχούλι͜α

Όλεν ο κόσμον χ̌αίρεται,
ο νους ι-μ’ δί’ και παίρει
Πότε σ’ εμόν το καρδόπον
θα έρ’ται καλοκαίρι;